خدمت به بندگان خدا در اسلام- 7
47 بازدید
تاریخ ارائه : 6/2/2013 8:35:00 AM
موضوع: اخلاق و عرفان

خدمت به بندگان خدا در اسلام- 7

ما قَضی مُسلِمٌ لِمُسلمٍ حاجةً إلّا ناداهُ اللهُ تباركَ و تَعالی عَلَیَّ ثَوابُك وَ لا أرْضی لَكَ بِدُون الْجَنَّةَ (اصول کافی ج 2 ص 224 ح 2142): هر مسلمانی كه نیاز مسلمانی دیگر را برآورد، خداوند متعال به او می گوید كه پاداش تو به عهده ی است و به كمتر از بهشت برای تو خشنود نمی شوم.

در حدیثی كه امیرمؤمنان (ع) از رسول اسلام )ص) نقل کرده است: مَن قَضی لِأَخیهِ المُؤمن حاجةً كانَ كَمَن عَبَدَاللهَ دَهرَهُ (بحارالانوار، چاپ بیروت، ج 71 / صفحه 302، حدیث 4 برگرفته از "نقطه هاي آغاز در اخلاق عملي"، ص477 محمد رضا مهدوي كني):  كسی كه حاجت برادر دینی خود را برآورد مانند كسی است كه همه عمر خدا را عبادت كرده باشد.

و فرمود:

مَن سَعی فی حاجَةِ أَخیهِ المُؤمِن فَكَأنَّما عَبَدَاللهَ تِسعَةَ آلافِ سَنَةٍ صائِماً نَهارَهُ قائماً لَیلَهُ (جامع احادیث الشیعه جلد20 ص 281 حدیث 28145): هرکس برای برآورده شدن حاجت و نیاز  برادر مؤمنش تلاش کند انگار خدا را نُه هزار سال عبادت کرده که روزهایش روزه بوده و شبهایش را  نماز شب و راز و نیاز می کرده است.

امام رضا علیه السلام نیز شاد کردن یک مؤمن را دارای ارزشی بسیار والا می داند:  لَيـسَ شـَيءٌ مِـنَ الأعمـالِ عِنـدَ اللهِ عزّوجلّ بَعدَ الفـرائضِ أفضلَ مِن إدخـالِ السُّرورِ علَى المؤمنِ:  بعد از انجام "باید"ها و "نباید"های دینی، نزد خداوند بزرگ، کارى بهتر از خـوشحال کردن مؤمن، نيست. (بحارالانوار، ج۷۸، ص۳۴۷)

امام رضا (ع) با این بیان از ما می خواهد: "حريصانه به دنبال رفع نیازِ نیازمندان باشيم، تا دل بیچاره ای را شاد کرده و جایگاه رفیعی را با بالا رفتن از این پله ی ترقی به دست آوریم.

آن حضرت همام در جای دیگری می‌فرماید: مَن فَرَّجَ عَن مُؤمِن فَرَّجَ اللّهُ عَن قَلبِهِ يَومَ القِيامَةِ: هر كس اندوه و مشكلى را از مؤمنى برطرف نمايد، خداوند در روز قيامت اندوه را از قلبش برطرف سازد. (اصول کافی، ج2 ص 229 ح 2164)

امام حسین علیه السلام با نظر بلندی به نیازهای مردم می نگرد و آن را نعمتی از نعمت های خداوند برای انسان معرفی می کند تا انسان ها برای برطرف کردن حاجت های مردم با روی گشاده و روحیه ای شاد کوشش کنند ؛ نه این که آن را زحمت و رنجی برای خود بدانند. همان گونه که اگر فردی هدیه ای به انسان می دهد, چقدر شاد می شود، باید به نیاز نیازمندان نیز چنین نگرشی داشت. به عبارت بهتر همانگونه که زنبور عسل در گیاهان بیابان می گردد و از گل آنها استفاده می کند, ما انسان ها نیز باید حاجت مردم را چون گل و پرچم گیاهان به حساب آورده و برای خود عسل فراهم کنیم:  ...أَنَّ حَوَآئِجَ النَّاسِ إلَيْكُم مِن نِعَمِ اللَهِ عَلَيْكُمْ؛ فَلَا تَمَلُّوا النِّعَمَ... (الحکم الزاهرة ص 207ح1081، علیرضا صابری یزدی، انتشارات نشر اسلامی قم 1361- به نقل از بحار الانوارج 74 ص318): حاجت ها (نیازها و مشکلات) مردم که به شما روی می آورد، از نعمت های خدا بر شماست. پس، از آنها ناراحت و اندوهگین نشوید.